นกยูงไทย หรือ นกยูงสีเขียว

ชื่อวิทยาศาสตร์
Pavo muticus

ชื่อสามัญ
Green Peafowl

ถิ่นกำเนิด
นกยูงมีการกระจายพันธุ์ในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ด้านตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเกาะชวา ในประเทศไทยพบในภาคเหนือและภาคตะวันตก

ลักษณะทั่วไป
เป็นนกที่มีขนาดใหญ่มาก สังเกตได้ง่ายตรงที่ขนคอ หน้าอกและส่วนอื่นๆจะมีสีเขียว และสีเหลืองเหลือบทองดูเป็นมัน ขนคลุมปีกสีน้ำเงิน ปลายปีกสีน้ำตาล ที่หัวมีขนหงอนชี้ตรงเป็นกระจุกสีเขียว ด้านบนศีรษะตั้งแต่ด้านหลังจนถึงหน้าผากจรดโคนจะงอยปากมีขนละเอียดขดเป็นปุ่มเล็กๆ อัดกันแน่นสีน้ำเงินเข้มเป็นมัน ใบหน้าทั้งสองข้างเป็นแผ่นหนังมีสีฟ้าและสีเหลืองล้อมลูกตาและหูตามลำดับ ตัวผู้ขนคลุมหางยาวกว่าหนึ่งเมตร ซึ่งตรงปลายของขนคลุมหางจะมีดอกดวงที่เรียกว่าแววมยุราลวดลายสวยงามเป็นวงรีสามวงซ้อนกัน วงในสุดสีม่วงแก่ วงที่สองสีน้ำเงินและวงที่สามสีเขียวมรกต ริมขอบของวงนอกมีสีจางกว่าวงชั้นใน เห็นได้ชัดเวลารำแพนเกี้ยวตัวเมีย และเมื่อพ้นฤดูผสมพันธุ์ขนคลุมหางจะหลุดออกทำให้ดูคล้ายกับตัวเมีย แข้งสีเทาดำมีเดือยใหญ่ยาวข้างละ 1 เดือย ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า ไม่มีหงอน ไม่มีเดือย มีสีเขียวไม่สดใสเท่าตัวผู้และที่โคนปีกสีน้ำตาลจะมีลายดำสลับชัดเจน มีแผ่นขนคล้ายเกล็ดที่ปกคลุมบริเวณคอ อกและหลังขนาดเล็กกว่า ขาสั้นกว่า ขนคลุมหางยาวไม่เกินขนหางและไม่มีแววมยุรา นกยูงใต้มีขนาดเล็กกว่านกยูงเหนือ มีสีเข้มกว่า ขนคลุมหัวปีกออกเป็นสีฟ้าอมเขียวขณะที่นกยูงเหนือเป็นสีฟ้า หนังที่หูและแก้มของนกยูงใต้จะมีสีเหลืองสดกว่า อย่างไรก็ตามผู้ชำนาญเท่านั้นจึงจะจำแนกนกยูงทั้งสองชนิดได้

อาหาร
เมล็ดพืช ธัญพืช ผลไม้สุกที่หล่นตามพื้น ยอดอ่อนของหญ้า นอกจากนี้ยังชอบกินแมลง ตัวหนอน ไส้เดือน งูและสัตว์ขนาดเล็ก สำหรับในกรงเลี้ยงสามารถเลี้ยงด้วยอาหารสำเร็จรูปตามช่วงอายุต่างๆ

แหล่งอ้างอิง
http://www.xn--12c4dtc9cvah.com/ไก่ฟ้าไทย/นกยูงไทย.html
https://www.thaikasetsart.com/นกยูงไทย/
http://dusit.zoothailand.org/animal_view.php?detail_id=93&c_id=